تبلیغات
دفتر چهل برگ من - مطالب شهریور 1394
...وَبَشِّرِ الصَّابِرِینَ. الَّذِینَ إِذَا أَصَابَتْهُمْ مُصِیبَةٌ قَالُوا إِنَّا لِلَّهِ وَإِنَّا إِلَیْهِ رَاجِعُونَ
 

سه شنبه 1394/06/31
ن : برگی از دفتر نظرات

استادِ عشق...





روز اول مهر بود. کوله پشتیش رو انداخت رو دوشش، بندای کفشش رو محکم کرد،ایستاد و برای لحظاتی چشم به مادر دوخت. مادری که در یک دست قرآن و در دست دیگه یک کاسه آب داشت. لبخندی زد، قرآن رو بوسید و با خوشحالی وصف ناپذیری خداحافظی کرد و رفت به مدرسه ای که از یک سال پیش برپا شده بود. رفت که دیگه بر نگرده. چهارده سال بیشتر نداشت اما برای معلمی و استادی رفت، نه برای شاگردی. اون رفت که ما بمونیم و هرسال که اول مهر میشه و شروع مدرسه رفتنمون با شروع دفاع مقدسمون یکی، به یاد بیاریم که او با رفتن سرخِش و با خون پاکِش به ما یاد داد استاد کسی نیست که یه دنیا سواد داشته باشه و فقط بالای منبر بره و موعظه کنه و دائم حرفهایی رو تکرار کنه که اگه پاش بیفته معلوم نیست خودش بتونه اونا رو اجرا کنه یا نه! بلکه استاد اونی بود که یه دنیا سواد عاشقی داشت و بجای منبر، رفت رو مین تا آب تو دل هیشکی تکون نخوره و دست کسی به ناموس کشورش نرسه و دفاع مقدسی کنه از انقلاب...
روحشان شاد و اِن شاءالله همه ی ما مورد شفاعتشون قرار بگیریم...


یکشنبه 1394/06/29
ن : برگی از دفتر نظرات

شیطان و نفس اماره...



فرق شیطان با نفس اماره چیست؟

پاسخ به این سؤال نیازمند بیان چند مقدمه است:


مقدمه اول: نفس و مراتب آن

هویت حقیقی انسان، دارای ابعاد و لایه های سه گانه (حیوانی، انسانی، الهی) است. از آیات قرآن مجید نیز به خوبى استفاده مى‏شود که روح و نفس انسانى داراى سه مرحله است:[1]

1- نفس اماره یا لایه حیوانی انسان:

لایه حیوانی انسان در شهوت، غضب و امیال نفسانی خلاصه می شود.[2] این میل قلبی و حالت نفسانی را قرآن به نفس اماره، تعبیر می نماید و تأکید می کند که: « به درستی که نفس، (انسان را) به کارهای زشت و ناروا فرمان می دهد».[3]

به همین دلیل به آن اماره ‏(امر کننده به بدی ها) گفته‏اند. در این مرحله هنوز عقل و ایمان آن‏ قدرت را نیافته که نفس سرکش را مهار زده و آن را رام کنند بلکه در بسیارى از موارد در برابر او تسلیم مى‏گردند و نفس سرکش آنها را شکست مى‏دهد.

در گفتار همسر عزیز مصر[4] به این مرحله اشاره شده است آن گاه که گفت: "و ما أبرئ نَفْسِی إِنَّ النَّفْسَ لَأَمَّارَةٌ بِالسُّوءِ[5]" من هرگز نفس خود را تبرئه نمى‏کنم، چرا که نفس سرکش همواره به بدیها فرمان مى‏ دهد"

2- نفس لوامه:

" نفس لوامه "مرتبه ای از نفس است که پس از تعلیم و تربیت و مجاهدت، انسان به این مرتبه ارتقاء مى‏یابد. در این مرحله ممکن است بر اثر طغیان غرائز گاه گاه مرتکب خلاف هایى بشود اما فورا پشیمان مى‏گردد و به ملامت و سرزنش خویش مى‏پردازد و تصمیم بر جبران گناه مى‏گیرد، و دل و جان را با آب توبه مى‏شوید.

قرآن مجید این مرحله را" نفس لوامه" تعبیر کرده ومی فرماید :" و سوگند به (نفس لوّامه ) وجدان بیدار و ملامتگر که رستاخیز حقّ است!" [6]

3- نفس مطمئنه:

" نفس مطمئنه " آن مرتبه‏اى است که پس از تصفیه و تهذیب و تربیت کامل، انسان به آن مى‏رسد در این مرتبه‏ غرائز سرکش توانایى پیکار با عقل و ایمان در خود نمى‏بینند چرا که عقل و ایمان آن قدر نیرومند شده‏اند که غرائز نفسانى در برابر آن توانایى چندانى ندارند.

این مقام انبیاء و اولیا و پیروان راستین آنها است، آنهایى که در مکتب مردان خدا درس ایمان و تقوا آموختند و سالها به تهذیب نفس پرداخته و جهاد اکبر را به مرحله نهایى رسانده‏اند.

قرآن از این مرحله به نفس مطمئنه تعبیر کرده می فرماید:"ای نفس مطمئن و آرام یافته به سوی پروردگارت بازگرد، در حالی که تو از او خشنودی و او هم از تو خشنود".[7]


مقدمه دوم: ابلیس و شیطان



دوشنبه 1394/06/23
ن : برگی از دفتر نظر شما

سکوت معنادار ولی جامعه ی اسلامی...



کسی که معرفت به امام زمانش داشته باشد نه تنها سخنان امام خویش را می شنود بلکه سخنان نزده او را نیز حس می کند. و معنای سکوت امامش را درمی یابد. امام علی (علیه السلام) در روایتی که از کمیل ابن زیاد نقل شده است، به زیبایی راز سینه پر از علم خویش را و اندوه از نبود کسانی که لیاقت درک و فهم این دریای بی نهایت را داشته باشند بیان میدارد:

وَ مِنْ كَلَامٍ لَهُ ( علیه السلام ) لِكُمَیْلِ بْنِ زِیَادٍ النَّخَعِیِّ قَالَ كُمَیْلُ بْنُ زِیَادٍ أَخَذَ بِیَدِی أَمِیرُ الْمُؤْمِنِینَ عَلِیُّ بْنُ أَبِی طَالِبٍ ( علیه السلام ) فَأَخْرَجَنِی إِلَى الْجَبَّانِ فَلَمَّا أَصْحَرَ تَنَفَّسَ الصُّعَدَاءَ ثُمَّ قَالَ : یَا كُمَیْلَ بْنَ زِیَادٍ : إِنَّ هَذِهِ الْقُلُوبَ أَوْعِیَةٌ فَخَیْرُهَا أَوْعَاهَا فَاحْفَظْ عَنِّی مَا أَقُولُ لَكَ النَّاسُ ثَلَاثَةٌ فَعَالِمٌ رَبَّانِیٌّ وَ مُتَعَلِّمٌ عَلَى سَبِیلِ نَجَاةٍ وَ هَمَجٌ رَعَاعٌ أَتْبَاعُ كُلِّ نَاعِقٍ یَمِیلُونَ مَعَ كُلِّ رِیحٍ لَمْ یَسْتَضِیئُوا بِنُورِ الْعِلْمِ وَ لَمْ یَلْجَئُوا إِلَى رُكْنٍ وَثِیقٍ یَا كُمَیْلُ الْعِلْمُ خَیْرٌ مِنَ الْمَالِ الْعِلْمُ یَحْرُسُكَ وَ أَنْتَ تَحْرُسُ الْمَالَ وَ الْمَالُ تَنْقُصُهُ النَّفَقَةُ وَ الْعِلْمُ یَزْكُوا عَلَى الْإِنْفَاقِ وَ صَنِیعُ الْمَالِ یَزُولُ بِزَوَالِهِ یَا كُمَیْلَ بْنَ زِیَادٍ مَعْرِفَةُ الْعِلْمِ دِینٌ یُدَانُ بِهِ ، بِهِ یَكْسِبُ الْإِنْسَانُ الطَّاعَةَ فِی حَیَاتِهِ وَ جَمِیلَ الْأُحْدُوثَةِ بَعْدَ وَفَاتِهِ وَ الْعِلْمُ حَاكِمٌ وَ الْمَالُ مَحْكُومٌ عَلَیْهِ یَا كُمَیْلُ هَلَكَ خُزَّانُ الْأَمْوَالِ وَ هُمْ أَحْیَاءٌ وَ الْعُلَمَاءُ بَاقُونَ مَا بَقِیَ الدَّهْرُ أَعْیَانُهُمْ مَفْقُودَةٌ وَ أَمْثَالُهُمْ فِی الْقُلُوبِ مَوْجُودَةٌ هَا إِنَّ هَاهُنَا لَعِلْماً جَمّاً وَ أَشَارَ بِیَدِهِ إِلَى صَدْرِهِ لَوْ أَصَبْتُ لَهُ حَمَلَةً بَلَى أَصَبْتُ لَقِناً غَیْرَ مَأْمُونٍ عَلَیْهِ مُسْتَعْمِلًا آلَةَ الدِّینِ لِلدُّنْیَا وَ مُسْتَظْهِراً بِنِعَمِ اللَّهِ عَلَى عِبَادِهِ وَ بِحُجَجِهِ عَلَى أَوْلِیَائِهِ أَوْ مُنْقَاداً لِحَمَلَةِ الْحَقِّ لَا بَصِیرَةَ لَهُ فِی أَحْنَائِهِ یَنْقَدِحُ الشَّكُّ فِی قَلْبِهِ لِأَوَّلِ عَارِضٍ مِنْ شُبْهَةٍ أَلَا لَا ذَا وَ لَا ذَاكَ أَوْ مَنْهُوماً بِاللَّذَّةِ سَلِسَ الْقِیَادِ لِلشَّهْوَةِ أَوْ مُغْرَماً بِالْجَمْعِ وَ الِادِّخَارِ لَیْسَا مِنْ رُعَاةِ الدِّینِ فِی شَیْ‏ءٍ أَقْرَبُ شَیْ‏ءٍ شَبَهاً بِهِمَا الْأَنْعَامُ السَّائِمَةُ كَذَلِكَ یَمُوتُ الْعِلْمُ بِمَوْتِ حَامِلِیهِ اللَّهُمَّ بَلَى لَا تَخْلُو الْأَرْضُ مِنْ قَائِمٍ لِلَّهِ بِحُجَّةٍ إِمَّا ظَاهِراً مَشْهُوراً وَ إِمَّا خَائِفاً مَغْمُوراً لِئَلَّا تَبْطُلَ حُجَجُ اللَّهِ وَ بَیِّنَاتُهُ وَ كَمْ ذَا وَ أَیْنَ أُولَئِكَ ، أُولَئِكَ وَ اللَّهِ الْأَقَلُّونَ عَدَداً وَ الْأَعْظَمُونَ عِنْدَ اللَّهِ قَدْراً یَحْفَظُ اللَّهُ بِهِمْ حُجَجَهُ وَ بَیِّنَاتِهِ حَتَّى یُودِعُوهَا نُظَرَاءَهُمْ وَ یَزْرَعُوهَا فِی قُلُوبِ أَشْبَاهِهِمْ هَجَمَ بِهِمُ الْعِلْمُ عَلَى حَقِیقَةِ الْبَصِیرَةِ وَ بَاشَرُوا رُوحَ الْیَقِینِ وَ اسْتَلَانُوا مَا اسْتَوْعَرَهُ الْمُتْرَفُونَ وَ أَنِسُوا بِمَا اسْتَوْحَشَ مِنْهُ الْجَاهِلُونَ وَ صَحِبُوا الدُّنْیَا بِأَبْدَانٍ أَرْوَاحُهَا مُعَلَّقَةٌ بِالْمَحَلِّ الْأَعْلَى أُولَئِكَ خُلَفَاءُ اللَّهِ فِی أَرْضِهِ وَ الدُّعَاةُ إِلَى دِینِهِ آهِ آهِ شَوْقاً إِلَى رُؤْیَتِهِمْ انْصَرِفْ یَا كُمَیْلُ إِذَا شِئْتَ .

از سخنان آن حضرت است به كمیل بن زیاد نخعى كمیل بن زیاد گفت: امیر المؤمنین على بن ابى طالب علیه السلام دستم را گرفت و به صحرا برد، چون به آنجا رسید آهى كشید چون آه اندوهناك، سپس فرمود: اى كمیل، این دلها ظرفهاست، و بهترین آنها نگاه‏دارنده ‏ترین آنهاست، پس آنچه را برایت مى‏ گویم حفظ كن. مردم سه گروهند: دانشمند ربّانى، دانشجوى بر راه نجات، و مگسانى ناتوان كه به دنبال هر صدایى مى‏ روند، و با هر بادى حركت مى‏ كنند، به نور دانش روشنى نیافته، و به ركنى محكم پناه نبرده ‏اند. اى كمیل، دانش بهتر از ثروت است، دانش تو را مى ‏پاید و تو ثروت را مى‏ پایى. ثروت را خرج كردن كم مى‏ كند و دانش با خرج شدن افزایش‏ مى ‏یابد. نیكى كردن با ثروت با از بین رفتن ثروت از بین مى‏ رود. اى كمیل، شناخت دانش دینى است كه انسان به آن جزا داده مى ‏شود، انسان با كمك معرفت كسب طاعت مى ‏كند، و بعد از مرگش نام نیك به دست مى‏ آورد. دانش حاكم، و ثروت محكوم است. اى كمیل بن زیاد، ثروت اندوزان در حالى كه زنده ‏اند مرده ‏اند، و دانشمندان تا جایى كه روزگار باقى است باقى‏ اند، شخصشان با از دنیا رفتن گم شده، و شخصیّتشان در دل ها موجود است. بدان كه در اینجا دانش فراوانى است- اشاره به سینه‏ اش فرموده- اگر براى آن افراد شایسته‏ اى مى ‏یافتم انتقال مى‏ دادم آرى شخص تیز فهمى را براى این علوم مى‏ یابم ولى از او بر آن ایمن نیستم، ابزار دین را براى دنیا به كار مى‏ گیرد، و با نعمت‏ هاى خداوند بر بندگانش، و به حجت‏ هاى حق بر اولیائش بزرگى مى‏ فروشد، یا كسى را مى‏ یابم كه پیرو حاملان حق است و او را در اطراف‏ و جوانب آن بصیرتى نیست، به اولین شبهه ‏اى كه عارضش مى‏ گردد آتش شك در دلش افروخته مى‏ شود. بدان كه نه این را اهلیّت است نه آن را. یا كسى را مى‏ یابم كه حریص به لذت شده، و به آسانى مطیع شهوت گشته. یا كسى كه شیفته جمع كردن مال و انباشتن آن است، این دو نفر به هیچ وجه رعایت كننده دین نیستند، نزدیكترین موجود از نظر شباهت به این دو طایفه چهارپایان رها شده در علفزارند. علم با مرگ حاملانش به این صورت مى ‏میرد. خداوندا، آرى زمین از كسى كه به حجّت خدا براى خدا قیام نماید تهى نمى ‏ماند، قائمى آشكار و مشهور، یا ترسان و پنهان، تا دلایل الهى و بیّناتش باطل نگردد. اینان چند نفرند، و كجایند به خدا قسم عددشان اندك، و نزد خداوند از نظر منزلت بسیار بزرگند، خداوند دلایل و بیّناتش را به وجود آنان محافظت مى‏كند تا به افرادى شبیه خود بسپارند، و بذر آن را در دلهایشان كشت كنند. دانش با حقیقت بصیرت به آنان روى نموده، و با روح‏ یقین در آمیخته‏ اند و آنچه را ناز پروردگان سخت گرفته ‏اند آسان یافته‏ اند، و به آنچه نادانان از آن وحشت كرده ‏اند مأنوس شده ‏اند، و با بدن هایى كه ارواحشان به محلّ برتر آویخته همنشین دنیا شده ‏اند. اینان جانشین حق در زمین، و دعوت كنندگان به دین خدا هستند. آه آه كه چه مشتاق دیدار آنانم اى كمیل، اگر مى‏ خواهى باز گرد.



پنجشنبه 1394/06/19
ن : برگی از دفتر نظر شما

تصاویری که هیچ کس را تکان نداد!...






دیروز دوستی داشت تصاویر تبلتش رو نشونم می داد و قصدش این بود که با کمک من یکی از مدل های لباس رو انتخاب کنه و به گفته ی خودش با یک پارچه ی عالی و گران قیمت اون مدل رو برای خودش بدوزه تا در اولین مجلس عروسی که پیش رو داشت بپوشه و به قول خانم ها!!! با اون لباس از عروس خانم هم زیباتر و شیک تر بشه و در مجلس بدرخشه! ووو خلاصه در حین تماشا رسیدیم به این تصاویر که در فضای اینترنت معروفند به تصاویر تکان دهنده! و چون ایشون تا حد زیادی از احساسات من مطلعه، قدری رو این تصاویر توقف کرد و با احساس تمام گفت: ببین چه دنیایی داریم؟ بجای کمک کردن به دیگرون عادت کردیم ازشون عکس بگیریم و جاییزه ببریم و معروف بشیم! من جوابی ندادم و گفتم بیا از این عکسا بگذریم و به دیدن مدلهای لباس ادامه دادیم. دلیل سکوتم این بود که مطمئن بودم حرف های ایشون مثل حرفهای همه ی ما! کاملا گذرا و ناشی از احساس آنیه چون اگه اینطور نبود و واقعا این عکسها تکان دهنده بودن، باید دنیا یه شکل دیگه میشد مثلا ما دوتا باید تکانی میخوردیم و دیگه دنبال مدل لباس نمی گشتیم اون هم لباس هایی که ضرورتا باید با پارچه ی گرانقیمت دوخته بشه تا جلوه داشته باشه و باید این تلنگر رو به خود میزدیم، در زمینی که انسان هایی زیست میکنند که بجای جانشینی خدا و تلاش در راه رسیدن به صفات او و ارتقاء روحشون، ناچارند برای تامین اولیه ترین نیازهای مادی، عزت نفس و شرافت و انسانیت خودشون رو زیر پا بگذارند، سخن گفتن از لباس گران قیمت، به دور از آدمیته! نه تنها لباس گران قیمت که خوردن غذای روزمره هم باید برامون مثل خوردن زهر باشه! ولی آیا آنچه واقعیت داره، اینه؟ یعنی ما با دیدن چنین تصاویری یا شنیدن فقر و استیصال افراد، متاثر میشیم و به فکر فرو میریم و با خود تصمیمی جدی میگیریم که از این پس به دیگران هم فکر کنیم و به قدر نیاز و ضرورت بخوریم و بپوشیم و منزل داشته باشیم ووو؟ یا نه، تنها برای لحظاتی و فقط مقداری، غمگین میشیم و سپس روز از نو و روزی از نو و فراموش میکنیم که گروهی حتی در نزدیکترین فاصله ی ممکن از ما، زندگی میکنند که درصد کمی از دارایی ما، حلّال بزرگترین مشکلات اونهاست؟ واقعا ما کجا داریم میریم؟ چرا نمی بینیم و نمیشنویم؟ چرا همگی با اینکه مسلمانیم و مدعی، شدیم مصداق آیات شریفه ی:

صُمٌّ بُكْمٌ عُمْیٌ فَهُمْ لاَ یَرْجِعُون (بقره 18)...


وَمَثَلُ الَّذِینَ كَفَرُواْ كَمَثَلِ الَّذِی یَنْعِقُ بِمَا لاَ یَسْمَعُ إِلاَّ دُعَاء وَنِدَاء صُمٌّ بُكْمٌ عُمْیٌ فَهُمْ لاَ یَعْقِلُونَ(بقره171)...


وَلَقَدْ ذَرَأْنَا لِجَهَنَّمَ كَثِیرًا مِّنَ الْجِنِّ وَالإِنسِ لَهُمْ قُلُوبٌ لاَّ یَفْقَهُونَ بِهَا وَلَهُمْ أَعْیُنٌ لاَّ یُبْصِرُونَ بِهَا وَلَهُمْ آذَانٌ لاَّ یَسْمَعُونَ بِهَا أُوْلَـئِكَ كَالأَنْعَامِ بَلْ هُمْ أَضَلُّ أُوْلَـئِكَ هُمُ الْغَافِلُونَ (اعراف179)
...

چرا؟
چرا دنیامون روز به روز شکل وحشتناکتر و جهنمی تری میگیره؟
چرا هر روز بیشتر از روز گذشته، با اینکه به مرگ و رستاخیز نزدیکتر میشیم، بیشتر برای شیکتر و لوکس تر زیستن در زمین دست و پا میزنیم؟
چرا هر روز فاصله مون با انسانیت بیشتر و معنادار تر میشه؟
چرا قیامت و سرنوشت حتمی و ابدی خودمون رو از یاد بردیم و فکر میکنیم آنچه ابدیه دنیاست؟
چرا با دیدن تصاویر قتل و خشونت و گرسنگی و فقر و چپاول، تکانی نمیخوریم؟

نکنه
:
خَتَمَ اللّهُ عَلَى قُلُوبِهمْ وَعَلَى سَمْعِهِمْ وَعَلَى أَبْصَارِهِمْ غِشَاوَةٌ وَلَهُمْ عَذَابٌ عظِیمٌ(بقره 7)


چهارشنبه 1394/06/18
ن : برگی از دفتر نظر شما

آمریکا شیطان بزرگ...




"رئیس همه شیطانهای عالم، ابلیس است،

اما ابلیس کارش فقط اغوا و فریب است

در حالیکه آمریکا هم اغوا می کند، هم کشتار هم تحریم و هم فریب و ریاکاری...

شیطانی را که ملت از در بیرون کردند در صدد است از پنجره برگردد

و ما نباید اجازه این کار را بدهیم."

از بیانات رهبرمعظم انقلاب ( (۱۳۹۴/۰۶/۱۸


سه شنبه 1394/06/17
ن : برگی از دفتر نظر شما

تقابل دو جبهه تاریخی «ما می‌توانیم» و «ما نمی‌توانیم»...



ما در زمینه‌ی بحث اعتماد به نفس ملی مانند سایر مسائل جامعه خود دارای رویکردهای مختلفی هستیم. در این زمینه باید به وجود قشری از نخبگان در کشور اشاره کرد که شعار اصلی و اساسی آن‌ها ما نمی‌توانیم می‌باشد. به این معنا که هیچ اصالتی برای کشور، تاریخ و دارایی‌های اساسی ملت خود قائل نیستند و صرفاً راه پیشرفت و کسب قدرت را در پیروی از جهان دیگر (غرب) می‌دانند. در دیدگاه این قشر کشور ما نمی‌تواند با اتکا به دارایی‌های فکری و مادی خود به موفقیت برسد.
 
 این جبهه عقبه تاریخی دارد چنان که به صورت کاملاً محسوس و ملموس می‌توان نشانه‌های ان را در تاریخ مشروطه به نظاره نشست؛ تجویزات میرزا ملکم خان و تقی زاده نمونه ای از این دست مباحث است که می‌توان به ان ها اشاره کرد. مثلاً میرزا ملکم خان چنین اظهار نظر می‌کند که؛ «بنابه اصل ترقی، هرچیزی که متعلق به گذشته باشد از اعتبار ساقط است و به کار نمی‌آید و اگر اصالتی هم در گذشته باشد، در گذشته غرب است نه در گذشته ما»(1) یا برای مثال نسخه ای که حسن تقی زاده برای الگوی توسعه کشور می‌پیچد؛ «وظیفه‌ی اول همه وطن پرستان ایران، قبول و ترویج تمدن اروپا بلاشرط و قید و تسلیم مطلق شدن به اروپا و اخذ آداب وعادات و کلاً اوضاع فرنگستان است ... ایران باید ظاهراً ًو باطناً و جسماً و روحا ًفرنگی مآب شود»(2) جالب این جاست که تقی زاده سخن از وطن پرستی می‌آورد و محتوایان را گذار از داشته‌های وطن و تقلید از فرهنگ بیگانه می‌داند.
 
تقابل تمام عیار دو جبهه تاریخی ما می‌توانیم و ما نمی‌توانیم، یک بار در تاریخ مشروطه و با رویارویی دو تئوری مشروطه شرطی غربی و وارداتی و مشروعه شرعی اسلامی اتفاق افتاد که نتیجه آن در نهایت انحراف انقلاب مشروطه و به دار آویخته شدن شهید آیت الله شیخ فضل الله نوری شد. جلال آل احمد که خود در سال‌های پایینی عمرش به مقابله تمام عیار با جبهه غربزدگی و به تعبیر خودش روشنفکران خائن پرداخت با عبور از ظاهر ماجرای بر دار رفتن شیخ شهید، تفسیر تاریخی و تئوریک خود را چنین اظهار کرد: «من نعش آن شهید شیخ فضل الله نوری را بر بالای دار همچون پرچمی می دانم که پس از دویست سال کشمکش، به نشانه‌ی استیلای غربزدگی بر بام این مملکت افراشته شد.»(3)

استمرار این تفکر در تاریخ معاصر ایران را می‌توان در جریان‌های امروزین لیبرال-سکولار و جریان مدرنیته اسلامی در کشور دانست که پروژه فکری انها در نهایت به استحاله محتوای انقلاب در نظم جهانی می‌انجامد و ما را تابعی از تفکر مدرن و تاریخ مدرنیته می‌خواهد. جبهه ما نمی‌توانیم از دو پشتوانه برخوردار بوده است: اول خود جبهه جهانی لیبرالیسم و سکولاریسم و دوم افراد، نهادها و جریان‌های طرفدار این تفکر؛ "غربی‌ها، اروپائی‌ها یکی از شیرین‌کارترین کارهایشان که به نفع خودشان تمام شد، این بود که آمدند نخبگان کشورهای دیگر را در مشت گرفتند، افکار خودشان را به این‌ها تلقین کردند؛ بعد این‌ها را رها کردند توی کشورهای خودشان، گفتند بروید. کشورهای غربی - یعنی انگلیس، فرانسه و بقیه‌ی کشورها - به جای اینکه پول خرج کنند تا افکار سیاسی خودشان را در آن کشورها پیاده کنند، تربیت‌شده‌های آن‌ها رفتند بدون مزد و منت، کارهای آن‌ها را برایشان انجام دادند. جزو بلاهای کشورهای عقب‌مانده و توسعه نیافته، یکی این بود. هنوز هم دنباله‌هایشان هستند و دارند کار خودشان را می‌کنند"(4)



سه شنبه 1394/06/17
ن : برگی از دفتر نظر شما چیه؟

با تو بودن حس زیباییست خدای مهربانم...



نردبانی به سوی تو ساختم
به سمت آسمان
نردبانی از عشق
و پیچکی که ریشه اش در قلب است
شرابش خونِ دل است
می نوشد و شاداب است و سرزنده
می نوشد از رگهایی که همچون رود در جریان اند
و می روید هر روز به سمت آسمان
پیچکی سبز که گلهایش لطیف تر از مهرند
و لطیف تر از نسیم بهاری
و نرم و با احساس
نردبانی چنان استوار،
که طوفان هم نمی تواند آن را بلرزاند
ستونِ نردبانم ساقه ی پیچک است
و پله هایش برگ ها
دسته اش از جنس گل
لطیف و مهربان
و چنان محکم که هر لحظه می توان با اطمینان برآن تکیه زد
بدونِ آنکه لحظه ای بلرزد
و یا بگوید آخ،،،
نردبانم رو به آسمان دارد
رو به روشنایی خورشید
نردبانم روبه سوی خدا دارد
بالا می روم تا اوج زیبایی ها
و سخن می گویم با آفریدگار پاکی ها
صدایم را می شنود
و صدایش را می شنوم ، در عمق وجودم
چه لطیف و مهربان است
با تو بودن حس زیباییست خدای مهربانم...


دوشنبه 1394/06/16
ن : برگی از دفتر نظر شما چیه؟

تذکر...





هر شب یه وقتی رو اختصاص بدیم به فکر کردن درباره ی اینکه

در طول روز به دنبال چی بودیم و برای رسیدن به چی تا شب دویدیم...



شنبه 1394/06/14
ن : برگی از دفتر نظر شما چیه؟

أَلَمْ یَجِدْكَ یَتِیماً فَآوَى...



با تماشای دوباره ی فیلم محمد رسول الله (صلی الله علیه و آله وسلم)، باز آن را شعری دیدم بلند و موزون، سرشاراز احساس، پر از گل های محمدی و مملو از رحمتی برای عالمیان...

در طول تماشای فیلم، بارها و بارها بر پیامبررحمتی گریستم که مظلوم است حتی در میان پیروان خویش و ستم کشیده است همچون دو امانت گران بهایی که در بین ما بجا گذاشت و خود به سوی آسمان شتافت یکی اهل بیت پاکش و دیگری کتاب قرآن... یکی را تک تک خانه آتش زدیم و فرق سر شکافتیم و تشنه لب به خاک و خون کشیدیم و... دست آخر به غیبت واداشتیم و دیگری را گوشه نشین و غریب در کنج خانه هامان به دست فراموشی سپردیم...

فیلم، تصویریست از سوره ی مبارکه ای که می فرماید:

اَعوذُبِالله مِن الشَّیطانِ الرَّجیم
بِسمِ الله الرَّحمنِ الرَّحیم
وَالضُّحَى (۱)
وَالَّیْلِ إِذَا سَجَى (۲)
مَا وَدَّعَكَ رَبُّكَ وَمَا قَلَى (۳)
وَلَلاخِرَةُ خَیْرٌ لَكَ مِنَ الأُولَى (٤)
وَلَسَوْفَ یُعْطِیكَ رَبُّكَ فَتَرْضَى (۵)
أَلَمْ یَجِدْكَ یَتِیماً فَآوَى (۶)
وَوَجَدَكَ ضَإلاّ فَهَدَى (۷)
وَوَجَدَكَ عَائِلاً فَأَغْنَى (۸)
فَأَمَّا الْیَتِیمَ فَلَا تَقْهَرْ (۹)
وَأَمَّا السَّائِلَ فَلَا تَنْهَرْ (۱۰)
وَأَمَّا بِنِعْمَةِ رَبِّكَ فَحَدِّثْ (۱۱)
صَدَقَ الله العَلیِ العَظیم
خصوصا آیه ی ششم 

صحنه صحنه ی فیلم با احساسی ناب این حقیقت را القاء میکند که آنکه خدا را دارد چه نیاز به دیگری دارد.

در تمام لحظاتی که غرق در صحنه ها بودم، به خود بالیدم که مسلمان زاده شده ام و پیرو  چنین پیامبری و آرزو کردم کاش مسلمان زندگی کنم و مسلمان بمیرم...
آمین یا رب العالمین



سه شنبه 1394/06/10
ن : برگی از دفتر نظر شما چیه؟

سیاهی چادرم...





پر از سفیدی و لطافت و وقار می شوم

با سیاهی چادرم



پنجشنبه 1394/06/5
ن : برگی از دفتر نظر شما چیه؟

فیلم "محمد رسول الله (صلی الله علیه و آله وسلم)"...



فیلم محمد رسول الله

سینمای ایران سال های سال در انتظار رونمایی از فیلمی درباره زندگی حضرت محمد(صلی الله علیه و آله وسلم) بوده است اما به دلایلی مختلف چنین فیلمی ساخته نشد تا اینکه مجید مجیدی تصمیم گرفت به خواست مردم و البته سینمای ایران لبیک گوید. او در نشست این فیلم درباره توضیح جزئیات دلایل ساخت آن چنین میگوید:

" حدود ۹ سال پیش مرا به جشنواره ای در دانمارک دعوت کردند و می خواستند برایم بزرگداشت بگیرند. همان روزها ماجرای توهین به ساحت مقدس پیامبر در رسانه ای در دانمارک پیش آمد و این مساله باعث شد که به این بزرگذاشت نروم و در آن جشنواره شرکت نکنم. آن روزها با خودم گفتم چطور می‌توانم در کشوری تجلیل شوم که به باورها و اعتقاداتم توهین کرده‌ است. به همین دلیل نامه ای به رییس وقت جشنواره نوشتم و اعلام کردم که نمی‌توانم در کشوری حضور یابم که به مقدس ترین ارزش‌ها و باورهای من توهین کرده است. من به آن جشنواره نرفتم ولی از همان موقع ذهنم مشغول این موضوع بود که چرا ما در کشور خودمان و در تمام این سال ها کاری برای پیامبر اسلام نکرده ایم و منتظر مانده ایم تا آنها حرکتی داشته باشند و سپس جواب آنها را بدهیم. ما همیشه واکنشی عمل کرده ایم و اتفاقا آنها هم واکنش‌های ما را در رسانه‌هایشان نشان داده و از آن به عنوان ترویج خشونت تعبیر کرده اند. آنها احساسات پاک میلیون‌ها آدمی که به مقدساتشان توهین شده و احیانا به پرچم آتش زدنی منجر شده است به خشونت تعبیر کرده‌اند. همه این مسایل باعث شد که با خودم بگویم باید کاری انجام دهم و اسلام رحمانی را به تصویر بکشم."

در این فیلم نشان داده میشود ابرهه یکی از فرماندهان سپاه حبشه به فرمان پادشاه آن کشور لشکرکشی می کند تا خانه خدا را از بین ببرد.او با چندین هزار نفر با اسب و فیل و تجهیزات به سمت مکه می آیند اما به اراده خداوند در 3 کیلومتری مکه که حریم مکه محسوب می شود، فیل ها قدم از قدم بر نمی دارند و میلیون ها پرنده ابابیل (پرستوهای کوچک) در حالی که سنگ هایی در منقار خود دارند، که این سنگ ها، سنگ هایی از جهنم است بر سر لشکریان ابرهه فرو می ریزد و همه را از بین می برد. یک ماه بعد از حمله ابرهه، پیامبر اسلام حضرت محمد(صلی الله علیه و آله وسلم) به دنیا می آید و فیلم دوران جاهلیت و ظلم و ستمی که بر مردم می رود را به تصویر در می آورد و نیز پیامبر(صلی الله علیه وآله وسلم) که شاهد وقایع تلخ دوران جاهلیت است را تا سن 12 سالگی نشان می دهد.صحنه‌های وفات مادر رسول اکرم(صلی الله علیه وآله وسلم) در روستای ابواء و صحنه‌های مربوط به دوران شیرخوارگی و خردسالی ایشان در روستای سعدیه هم از دیگر بخش‌های فیلم است. فیلم با اولین سفر پیامبر (صلی الله علیه وآله وسلم) به شام و رسیدن به صومعه بحیرا به پایان می‌رسد. بحیرا راهبی مسیحی است که درباره ظهور آخرین پیامبر به ابوطالب بشارت می‌دهد.

همانطور که مجید مجیدی بارها اشاره کرده است این فیلم در پی ارائه تصویری واقعی از پیامبر اسلام(صلی الله علیه وآله وسلم) است. آنچه در این اثر سینمایی مقابل دیدگان مخاطبان قرار می‌گیرد حضور پرمهر و سرشار از برکت ایشان است که هر جا حضور می‌یافتند مردم را به مهر و دوستی فرامی‌خواندند. در فیلم نشان داده می‌شود که حضرت محمد (صلی الله علیه وآله وسلم) از همان کودکی و نوجوانی سرمنشا مهر و دوستی بوده‌اند.



پنجشنبه 1394/06/5
ن : برگی از دفتر نظر شما چیه؟

دنیای وارونه ی وارونه (4)






داشته های ما، همچون دریاییست که غرق در آنیم

آنقدر غرق، که نه تنها وسعت و زیبایی آن را نمی بینیم،

بلکه در آرزوی نجات از آنیم
.
.
.
گاهی عافیت، در وارونگیست

و سخت نیست اگر

چرخی بزنیم و

بجای دیدن نداشته هایمان

داشته هایمان را ببینیم


پنجشنبه 1394/06/5
ن : برگی از دفتر نظر شما

10 نکته...



1) همیشه و همه جا در عین تلاش ، به خداوند توکل کنید و بدانید اگر صادقانه حرکت کنید دست او همواره بالای سر شما است و از شما حمایت خواهد کرد. خودش می فرماید: ان الله یدافع عن الذین آمنوا : یعنی خداوند از کسانی که به او ایمان دارند و در مسیرش حرکت می کنند حمایت می کند.

 2) بدانید كه زندگى مانند مدرسه است و شما براى یادگیرى به اینجا آمده‌اید. مسائل، جزئى از برنامه درسى است كه ظاهر مى‌شوند و از بین مى‌روند، درست مثل مسائل كلاس ریاضى، امّا درس‌هایى كه از آن‌ها یاد مى‌گیرید براى همیشه پا برجا مى‌ماند.

3) هر مصیبت یا ضایعه‌اى كه برایتان پیش مى‌آید به خودتان بگوئید: آیا 5 سال دیگر، این اتفاق اهمیتى خواهد داشت؟

4) هیچكس مسئول شادى و رضایت شما نیست بجز خودتان.

5)
هر وضعیتى، چه خوب و چه بد، تغییر خواهد كرد.

6)
لزومى ندارد كه در هر بحثى برنده شوید، اختلاف نظرها را بپذیرید.

7)
سعى كنید هر روز بر روى لب حداقل سه نفر لبخند بیاورید.

8)
زندگى خودتان را با دیگران مقایسه نكنید.

9)
با گذشته خود صلح كنید تا «حال»تان خراب نشود.

10)
ریخت و پاش و آشفتگى را از خانه، ماشین و میز كارتان دور سازید.